Priručnik o modelima pružanja usluga socijalne zaštite

04 јул 2013
image

Sažetak

Naglasak Priručnika o modelima pružanja usluga socijalne zaštite je na ugovaranju socijalnih usluga, odnosno na finansijskoj podršci organizacijama civilnog društva u pružanju socijalnih usluga najranjivijim marginalizovanim grupama, koje treba da se obezbjeđuju na nivou zajednice.

Priručnik je namijenjen nacionalnim i lokalnim vlastima, lokalnoj samoupravi, nacionalnim kancelarijama UNDP i organizacijama civilnog društva, i daje pregled triju mehanizama koji se koriste u praksi većine evropskih zemalja za finansiranje socijalnih servisa, a to su: 1 ) budžetska podrška, odnosno subvencije ili grantovi za nedržavne pružaoce usluga, 2 ) ugovaranje usluga i 3) plaćanje trećih lica. Na osnovu postojeće prakse i detaljnih studija slučaja triju zemalja Zajednice nezavisnih država - Jermenije, Kazahstana i Ukrajine - ovaj priručnik daje niz preporuka za donosioce odluka, uzimajući u obzir prednosti, kao i glavne izazove u pogledu transparentnog ugovaranja socijalnih usluga i pružanja socijalnih usluga po mjeri čovjeka. Različita obrazloženja za politike, zakonske okvire i sprovođenje prakse propisana u ovom Priručniku imaju jednu zajedničku tačku, a to je da centralne i lokalne vlasti doživljavaju organizacije civilnog društva kao ključne partnere u pružanju socijalnih usluga. 

Glavne preporuke iz Priručnika

  • Potvrđuje se obaveza države da obezbijedi pružanje socijalnih usluga na način određen međunarodnim pravnim instrumentima, i naglašava se pristup uslugama zasnovan na poštovanju ljudskih prava.
  • Nadležnost i finansiranje ovakvih usluga se ne mogu odvojiti od države, ali se pružanje usluga može ugovorom povjeriti nedržavnim pružaocima usluga.
  • Kombinovani modeli pružanja usluga služe u svrhu poboljšanja pristupa uslugama za ljude u stanju socijalne potrebe, putem širenja njima dostupnih izbora.
  • Uspješno ugovaranje socijalnih usluga je blisko povezano s procesima decentralizacije, što naročito uključuje potrebu da odgovarajući prihodi budu namijenjeni ugovaranju socijalnih servisa, kao i da određeni autoriteti budu ovlašćeni za donošenje odluka o prihodima i rashodima na lokalnom nivou.
  • Pokazuje se da postoje različiti strateški dokumenti za ugovaranje socijalnih usluga; kao i
  • Pokazuje se da je za uspješno funkcionisanje kombinovanih modela pružanja usluga neophodna jasno precizirana procedura ugovaranja socijalnih usluga pri čemu je identifikovano pet ključnih preduslova za efikasno ugovaranje socijalnih usluga.